Computer Communication Protocol:

 یک پروتکل ارتباط کامپیوتری در حقیقت یک توصیف قوانین کامپیوتر هاست که باید از آن تبعیت کنند تا بتوانند با یکدیگر تماس بر قرار کنند.

TCP/IP چیست؟

در حقیقت این یک پروتکل ارتباطی بین کامپیوتر هایی است که به شبکه وصل می شوند. TCP/IP استانداردی برای(Transmission Control Protocol / Internet Protocol) پروتکل کنترل ارسال/پروتکل اینترنت.

در حقیقت این استاندارد تعریف می کند که وسایل الکترونیکی (همچون کامپیوتر) باید به اینترنت متصل باشند و چگونه اطلاعات باید ارسال شود

درون TCP/IP:

یک سری از پروتکل ها که برای جابجایی داده های ارتباطی هستند در داخل پروتکل TCP/IP مخفی هستند.

(TCP (Transmission Control Protocol برای ارتباط بین applications  ها می باشد. (معنی= پروتکل کنترل ارسال)

(UDP (User Datagram Protocol که برای ارتباط ساده بین کار بر ها می باشد. (معنی = پروتکل کار بر داده نگاشت)

(IP (Internet Protocol که برای ارتباط بین کامپیوتر ها می باشد. (معنی = پروتکل اینترنت)

(ICMP (Internet Control Message Protocol که برای خطاها و آمار می باشد (معنی =پروتکل مدیریت کنترل اینترنت)

(DHCP (Dynamic Host Configuration Protocol که برای آدرس دهی پویا می باشد. (معنی=  پروتکل پیکر بندی میزبان پویا)

استفاده TCP از یک ثابت ارتباطی:

TCP برای ارتباط بین  application ها است. زمانی که یک application می خواهد با application  دیگر به وسیله TCP ارتباط بر قرار کند آن یک درخواست ارتباطی می فرستد. این در خواست باید به یک نشانی دقیق فرستاده شود. پس از یک “handshake” بین دو application سپس TCP یک ارتباط دو طرفه را بین application ها ایجاد می کند. ارتباط دو طرفه به وسیله خط ارتباطی بین دو کامپیوتر مشغول خواهد بود تا زمانی که توسط یکی از دو application بسته شود.UDP خیلی شبیه TCP است اما ساده تر و کمتر قابل اعتماد تر است.

پروتکل اینترنت (IP):

پروتکل اینترنتی برای ارتباط بین کامپیوتر هاست.IP یک پروتکل ارتباطی “connection-less” است.آن خط ارتباطی بین دو کامپیوتر را اشغال نمی کند. از این راه IP نیاز خطوط شبکه را کاهش می دهد. هر خط می تواند برای چندین ارتباط بین کامپیوتر های مختلف به طور همزمان استفاده می شود. با IP پیغام ها( یا دیگر داده ها) به بسته های کوچک مستقل شکسته می شوند و بین کامپیوتر ها به وسیله اینترنت فرستاده می شوند. IPمسئول مسیر یابی “routing” هر بسته برای رسیدن به مقصد می باشد.

 مسیر یاب های پروتکل اینترنت(IP Routers):

زمانی که یک بسته کوچک از یک کامپیوتر فرستاده می شود آن به یک مسیر یاب IP می رسد. مسیر یاب IP مسئول مسیر یابی بسته تا مقصد است حال چه به صورت مستقیم یا به وسیله مسیر یاب های دیگر این کار را انجام می دهد. مسیر بسته ممکن است متفاوت از دیگر بسته ها در همان ارتباط پیروی بشود. مسیر یاب مسئول آدرس دهی درست در حجم شبکه، خطاها در شبکه یا دیگر پارامتر ها می باشد.

 مقیاس ارتباط – کمتر(Connection-Less analogy):

ارتباط به وسیله IP شبیه فرستادن یک نامه بلند مثل يك تعداد زيادى كارت‌پستال‌هاى كوچك می باشد، هر یافته راهش (اغلب متفاوت) با دیگر دریافت کننده ها می باشد.

TCP/IP:

TCP/IP تشکیل شده از کار TCP   و IP با یکدیگر می باشد. TCP از ارتباط بین نرم افزار application  (شبیه مرورگرتان) و نرم افزار شبکه به مراقب می پردازد. IP ارتباط بین کامپیوتر های دیگر را مراقب می کند. TCP مسئول شکستن داده ها به بسته های IP قبل از اینکه آنها فرستاده شوند می باشد، و همچنین مسئول اسمبل کردن داده ها هنگامی که به مقصد می رسند می باشد. IP هم مسئول فرستادن بسته ها به گیرنده می باشد.

آدرس دهی TCP/IP:

TCP/IP از 32 بیت 4 قسمتی که شامل 0 تا 255 برای آدرس یک کامپیوتر می باشد.

IP آدرس:

هر کامپیوتر قبل از وصل شدن به یک شبکه باید دارای یک IP آدرس باشد. هر بسته IP باید دارای یک آدرس قبل از اینکه بخواهد به کامپیوتر دیگری ارسال شود داشته باشد.

این یک IP آدرس است:38.113.162.27

این ممکن است همان IP آدرس باشد: www.blogfa.com

یک IP آدرس شامل 4 عدد می باشد. TCP/IP  4 عدد را برای آدرس یک کامپیوتر استفاده می کند. هر کامپیوتر برای آدرس دهی باید دارای 4 عدد منحصر به فرد باشد. شماره هر عدد بین 0 تا 255 می باشد. عدد ها به وسیله نقاطی از یک دیگر جدا شده اند شبیه این مورد: 192.168.1.50.

32 Bits = 4 Bytes

TCP/IP از 32 بیت آدرس دهی استفاده می کند. هر بایت 8 بیت است. بنابراین TCP/IP از 4 بایت استفاده می کند. یک بایت می تواند در بر گیرنده 256 ارزش مختلف باشد:

00000000, 00000001, 00000010, 00000011, 00000100, 00000101, 00000110, 00000111, 00001000 ……. 11111111.

هم اکنون شما این را آموختید که چرا یک آدرس TCP/IP 4 عدد بین 0 تا 255 می باشد.

قلمرو نام ها (Domain Names):

12 رقم برای به خاطر آوردن سخت می باشد اما استفاده از یک نام آسان هست. نام هایی که برای آدرس های TCP/IP استفاده می شوند Domain Names نامیده می شوند. زمانی که آدرس یک وب سایت شبیه Http://www.blogfa.com است آنگاه نام به یک عدد به وسیله فرایند DNS ترجمه می شود.(Domain Name Server). در سراسر جهان یک تعداد زیادی از DNS سرور ها به اینترنت متصل شده اند. DNS سرور ها مسئول ترجمه دامین نام ها به آدرس های TCP/IP و به روز رسانی یگدیگر به وسیله دامین نام های جدید می باشند. زمانی که یک دامین نام جدید همراه یک آدرس TCP/IP ثبت شود DNS سرور های کل جهان با این اطلاعات به روز رسانی می شوند.

پروتکل های TCP/IP :

یک خانواده از پروتکل ها(A Family of Protocols):

 TCP/IP یک مجموعه بزرگی از پروتکل های ارتباطی مختلف بر اساس 2 پروتکل اصلی TCP و IP می باشد.

 TCP – Transmission Control Protocol(پروتکل کنترل ارسال):

TCP  برای ارسال  داده از یک  application به شبکه استفاده می شود. همچنین برای شکستن داده ها به بسته های IP قبل از اینکه آنها را ارسال کند ، و برای اسمبل کردن بسته ها قبل از اینکه پآنها برسند مسئول می باشد.

IP – Internet Protocol (پروتکل اینترنت):

IP از ارتباط بین دیگر کامپیوتر ها مراقب می کند.  IPبرای ارسال و دریافت بسته های داده از سراسر اینترنت مسئول می باشد.

 HTTP – Hyper Text Transfer Protocol( پروتکل انتقال متن ترکیبی):

HTTP مراقب ارتباط بین یک وب سرور و یک مروگر وب می باشد. HTTP برای فرستان درخواست ها از یک کاربر وب (یک مرورگر) به یک وب سرور، برگرداندن محتوای وب (صفحات وب) از یک سرور به کاربر استفاده می شود.

 HTTPS – Secure HTTP(HTTP ایمن):

HTTPS مراقب امنیت بین یک وب سرور و یک مرورگر وب می باشد. HTTPS شرح مذاكرات كارت اعتبارى را به طور نمونه ترتيب می دهد و اطلاعات حساس ديگر را دارا می باشد.

 SSL – Secure Sockets Layer (لایه حفره امنیتی):

پروتکل SSL برای رمز گذاری داده ها برای ارسال امن داده استفاده می شود.

SMTP – Simple Mail Transfer Protocol (پروتکل ارسال نامه):

SMTP برای ارسال پست الکترونیکی استفاده می شود.

 MIME – Multi-purpose Internet Mail Extensions (اینترنت پست تمدیدهای چند منظوره):

پروتکل MIME به SMTP اجازه ارسال فایل های چند منظوره ای شامل صدا و داده های دودویی بر اساس شبکه های TCP/IP را می دهد.

 IMAP – Internet Message Access Protocol (پروتکل دسترسی به پیغام اینترنت):

IMAP برای ذخیره سازی و دریافت پست های الکترونیکی استفاده می شود.

 POP – Post Office Protocol (پروتکل دستیابی به پست الکترونیکی):

POP برای دریافت پست های الکترونیکی از یک سرور e-mail به یک کامپیوتر شخصی (PC) استفاده می شود.

 FTP – File Transfer Protocol (پروتکل انتقال فایل):

FTP مراقب ارسال فایل ها بین کامپیوتر ها می باشد.

NTP – Network Time Protocol (پروتکل زمان شبکه):

NTP برای هماهنگ کردن زمان شبکه می باشد.

 DHCP – Dynamic Host Configuration Protocol (پروتکل پیکر بندی میزبان پویا):

DHCP برای اختصاص IP های پویا به کامپیوتر ها در یک شبکه می باشد.

SNMP – Simple Network Management Protocol (پروتکل مدیریت شبکه):

SNMP برای مدیریت از کامپیوترهای شبکه استفاده می شود.

LDAP – Lightweight Directory Access Protocol (پروتکل دستيابي آنلاين به سرويسهاي دايرکتوري 

LDAP برای جمع آوری اطلاعات در مورد کاربران و آدرس های پست الکترونیکی از اینترنت استفاده می شود.

ICMP – Internet Control Message Protocol (پروتکل کنترل پیام اینترنت):

ICMP مراقب به حداقل رساندن خطاهای دستی در اینترنت می باشد.

ARP – Address Resolution Protocol (پروتکل تعیین آدرس):

ARP به وسيله فراهم‌آورنده اطلاعات به كاررفته است كه براى نشانى سخت‌افزار يك كارت شبكه كامپيوترى مبنى بر آدرس آى پى کار می کند.

RARP – Reverse Address Resolution Protocol (پروتکل تعیین آدرس عکس):

RARP به وسيله فراهم‌آورنده اطلاعات را به كاررفته است كه براى آدرس آى پى مبنى بر نشانى سخت‌افزار يك كارت شبكه كامپيوترى را پيدا می كند [در حقیقت برای این است که آدرس اينترنتي را به آدرس IP تبديل کند ]

BOOTP – Boot Protocol (پروتکل راه اندازی):

BOOTP برای راه انداز (آغازگر) کامپیوترها در یک شبکه می باشد.

PPTP – Point to Point Tunneling Protocol (پروتکل تونل سازی نظیر به نظیر):

PPTP براى تنظیم يك ارتباط به كاررفته است (تونل) بين شبكه‌هاى خصوصى می باشد.

 TCP/IP پست الکترونیکی:

یکی از استفاده های مهم TCP/IP پست الکترونیکی است.

برنامه پست الکترونیکی شما انجام می دهد:

برنامه پست الکترونیکی شما از پروتکل های مختلف TCP/IP استفاده می کند:

آن پست الکترونیکی شما را با استفاده از SMTP می فرستد

آن می تواند ایمیل های شما را از سرورهای ایمیل با استفاده ازPOP دانلود بکند

آن میتواند به یک ایمیل سرور با استفاده از IMAP متصل شود

 SMTP – Simple Mail Transfer Protocol:

پروتکل SMTP برای ارسال ایمیل ها استفاده می شود. همچنین مراقب ایمیل هایتان به کامپیوتر دیگر می باشد. معمولا ایمیل های شما به یک ایمیل سرور (SMTP Server) و سپس به سرور دیگری یا سرورها و سر انجام به مقصد فرستاده می شود.  SMTPمیتواند فقط متن های خالص را انتقال بدهد. آن نمی تواند داده های باینری شبیه عکس ، صدا و فیلم را انتقال بدهد. SMTP با استفاده از پروتکل MIME برای ارسال داده های باینری بر اساس شبکه های TCP/IP می باشد. پروتکل MIME داده های باینری را به داده های متن خالص تبدیل می کند.

POP – Post Office Protocol:

پروتکل POP به وسیله برنامه های ایمیل استفاده می شود (شبیه Microsoft Outlook) تا ایمیل ها را از یک سرور ایمیل به دست بیاورد. اگر برنامه ایمیل شما از POP استفاده کند همه ایمیل های شما به برنامه ایمیل شما دانلود می شود (شبیه فراخوانی ایمیل های کاربر) .

IMAP – Internet Message Access Protocol:

پروتکل IMAP به وسیله برنامه های ایمیل (شبیه Microsoft Outlook) درست شبیه پروتکل POP استفاده می شود.تفاوت اصلی بین این دو پروتکل (POP & IMAP) این هست که پروتکل IMAP به طور اتوماتیک نمی تواند تمام ایمیل هایتان را هر زمان که برنامه ایمیل شما به ایمیل سرور متصل شود دانلود کند. پروتکل IMAP به شما اجازه می دهد که بدقت نگاه کنید پیغام های ایمیل تان را در ایمیل سرور قبل از اینکه آنها را دانلود کنید. با IMAP شما می توانید انتخاب کنید که آنها را دانلود یا پاک کنید.